Academie voor Beeldende Kunsten Mol

Begeleidende tekst bij de Prijs Fred Jocqué 2017

'Schilder dat wat je op de ene of andere manier fascineert in deze wereld' ; Dat is een veel beter uitgangspunt dan te proberen een kunstwerk te maken. In alle geval veel eerlijker.

 
En dat doet Mieke Baeten met haar authentieke schilderijen van grensgebieden tussen architectuur en natuur. Het spanningsveld dat ontstaat op plaatsen waar de eerste sporen van menselijke activiteit verschijnen is haar onderwerp; Een industrieel gebouw dat opduikt tussen de velden, of langs een kanaal bijvoorbeeld. Onze aandacht wordt gevestigd op het vreemde van die industriële constructies: het lijken wel anonieme sculpturen.
Die gebouwen, omringd door desolate landschappen : Je voelt dat in de schilderijen van Mieke de nadruk komt te liggen op het isolement.

 

In haar andere reeks van schilderijen zien we vervallen/half afgebroken huizen. Hier heerst een gevoel van onbeweeglijkheid.  De bevreemdende schoonheid van een weloverwogen geometrische compositie met het zonlicht dat valt op de lege muren, contrasteert met het gegeven van een vervallen huis. Er heerst een psychologische geladenheid in deze beelden; We krijgen een deel van een verhaal te zien, er is een inhoud maar we hebben als kijker niet genoeg informatie om het verhaal te vervolledigen.
Dit is visuele poëzie !

 

 

Share this